از منظر تکرار

دور اتاق راه می‌رود. عادتش بود از قدیم. راه می‌رود دور لبه فرش. گل‌های قاب فرش را یکی در میان پا می‌گذارد رویشان. تند تند راه نمی‌رود اما مثل قدیم‌ها. یک جور که انگار باید این کار را بکند. سرش را می‌اندازد پایین. دست‌هایش را محکم از پشت می‌گیرد و راه می‌رود. فکر کنم این جور وقت‌ها جایی را نمی‌بیند. چون به هیچ اتفاقی در اطرافش واکنش نمی‌دهد. نه صدا را جواب می‌دهد، نه آدم‌ها را می‌شناسد. دست هم نمی‌شود به‌اش زد. عصبی می‌شود. یک جور به آدم نگاه می‌کند که هُرّری دل آدم می‌ریزد پایین. یک روز پا شد و رفت توی سالن پذیراییشان و شروع کرد راه رفتن دور میز. از بعد از اینکه خانه اشان شلوغ بود و مدام مهمان می‌آمد و می‌رفت و خدمتکار روفرشی‌ها را جمع کرده بود، دیگر روی فرش‌ها را نپوشانده بودند. دیدم که آنجا راه می‌رود دور فرش. اما پایش را یک جور می‌گذاشت که روی گل‌ها نبود. یک‌کم بعد فهمیدم که دارد همانجاهایی پا می‌گذارد که قبلاً گل‌های روفرشی بود.

.

(ویرایشگر)